Uw inschrijvingen Inschrijvingen (0)

Het bijzondere rij- en gymnastiseringsproces van Auni

05-09-2016

Laatst had ik weer een bijzonder proces in een power 3-daagse met een IJslander ruintje. Zijn naam is Auni.

De eerste keer dat ik Auni zag was op onze driedaagse rijtraining in Ruddervoorde. Frederike had hem en Refna (nog een andere IJslandse merrie) meegenomen omdat beide paarden wat specifiekheden hadden. Refna had het lastig met haar balans omdat ze een lang gebouwd lichaam heeft. Veel gewicht op de voorhand en weinig samenhang.
Auni daarentegen was prachtig gebouwd. Kort, compact, veel energie, gevoelig. Kortom, alles wat een paardje in de basis nodig heeft om goed en verzamelt te kunnen bewegen. Het enige waar Auni last van had, was dat hij vanbinnen altijd ergens gespannen was, ondanks dat hij zijn voeten tijdens het rijden goed op de grond hield. Innerlijke spanning, onzeker, te bereidwillig, een lichte mate van dwarsheid en tegelijkertijd bang om iets fout te doen. Gedrag wat je bij veel IJslandse paarden terugziet. Hun open en werklustige aard maakt dat ze soms TE VEEL weggeven van zichzelf. Dan worden reactief. Spectakelpaardjes noem ik het. Gaaf om te rijden, kicken, maar niet gezond. Gezonder zou zijn als deze fantastische energieboosten voortkwamen vanuit stabiliteit, inner strenght, trots.

Na deze rijtraining was Frederike met beide paarden aan de slag gegaan. Bij Refna betekende dat in eerste instantie, meer balans en compactheid. En bij Auni, meer innerlijke rust!

Nu waren we inmiddels een paar maanden verder en was Frederike hier voor een privé power 3- daagse met dezelfde paarden.
De opzet was rijden en gymnastiseren. Voor Refna de volgende ontwikkelingsstappen. En voor Auni... ja, dat was de verrassing! Want met Auni was iets heel specifiek aan de hand. En omdat ik dit vaker tegenkom vond ik het de moeite om er iets over te schrijven.

Wat was er met Auni aan de hand? Frederike had in de tussentijd inderdaad prachtige stappen gemaakt met hem. Zoveel zelfs dat hij alle innerlijke spanning had laten varen! Prachtig toch, zou je denken…

Inderdaad prachtig, alleen in Auni’s geval maakte dit hem ook immens kwetsbaar. Want omdat Auni alle spanning losgelaten had, had hij dus nu ook geen idee meer over hoe dan wel ?! Toen ik op de eerste dag van de power 3-daagse Auni onder me voelde kon ik alleen maar zeggen dat ik héél blij was dat Frederike precies nu op dit moment hier was.

Niet elk paard wat spanning laat varen komt uit bij ‘ontspanning’. Soms is het oude er niet meer, maar is het nieuwe er ook nog niet en dan zit je met jezelf in een kwetsbare, delicate omgeving. Die je OF een fantastische nieuwe doorbraak geeft qua ontwikkeling OF je compleet verkeerd programmeert.

Transformatie. Transformatie betekend dat het oude langzaam verandert naar een nieuwe essentiële vorm. Een prachtig en delicaat proces. Wat als je, net zoals Auni, je hele (jonge) leven bewogen bent vanuit innerlijke onrust. Een onrust die zich voortdurend uit in een gespannen manier van bewegen. Dan wordt uiteindelijk die spanning hetgeen wat JOU bij elkaar houd. Letterlijk!
Dus Auni’s lichaam zonder de bekende spanning? Dat had geen enkele samenhang meer! Zijn volledige coördinatie was weg en als je hem aansprak op het thema balans wist hij waarachtig niet hoe hij de ene voet voor de andere moest zetten.
Het normaal ZO voorwaartse paardje was ineens tijdens het rijden enorm traag, nadenkend en gedesoriënteerd in zijn lichaam omdat alles compleet anders functioneerde (denk maar eens aan mensen wiens bekken losgemaakt wordt, je kan hier emotioneel en lichamelijk echt van slag van zijn).

De eerste twee dagen heb ik Auni voornamelijk zelf gereden, terwijl Frederike het proces met Refna oppakte. Eén sessie in de voormiddag, één sessie in de namiddag.
In het begin heb ik hem vooral veel tijd gegeven. Ik heb hem niet vertelt WAT hij in zijn lichaam moest doen om gebalanceerder te gaan bewegen, ik heb enkel het kader gecreëerd, met precies de juiste voorwaarden, waarin hij dit ZELF kon gaan ontdekken.

Aandachtig en zoekend probeerde hij onder de ruiter uit te vinden hoe hij gedragen kon bewegen in zijn lichaam, wat zijn achterbenen waren, hoe hij ze onder zijn lichaam kon plaatsen, hoe hij van de schouder af kon blijven, hoe hij zijn rug kon ontspannen en van achteren naar voren door kon stromen. Het proces ging langzaam, oprecht, aftastend, voorzichtig. En ineens wordt voor de hele buitenwereld duidelijk dat dit vlijtige paardje, wat normaal flitsend snel was in zijn reacties, eigenlijk héél veel tijd nodig had.

Op de tweede dag zag je dat hij zichzelf (zijn nieuwe zelf) al hier en daar begon te vinden. Voor het eerst begon hij stilaan een oprechte lengtebuiging te ontdekken aan de kant waarin dit normaal niet mogelijk was. De dag ervoor was rechtdoor al een uitdaging.

Opm. In mijn visie is lengtebuiging net zoals nageeflijkheid: je kan het niet nemen, je kan het enkel krijgen.
Als je geen nageeflijkheid van je paard krijgt betekent dat, dat er ergens nog iets in het lichaam niét ok is. Zou je nageeflijkheid wel afdwingen richt je ergens schade aan in het lichaam. Met lengtebuiging is dit niet anders.
Het lichaam is niet gek. Als er potentie is voor het volgende, dan blijft het lichaam niet stilstaan bij het vorige. Als de balans in het lichaam oprecht is KRIJG JE LENGTEBUIGING CADEAU! Als de balans in het lichaam niet ok is blijft deze uit. Dat zou dan ook voor de ruiter een waarschuwing moeten zijn.

Een onwetende toeschouwer zou gedacht hebben dat het enorm langzaam ging met Auni. Zeker, in vergelijking met Refna, die een veel gelijkmatiger leerproces had.

Maar op de derde dag, zag je ineens wat de investering van tijd, ruimte en geduld voor zo’n paardje waard is! Het trage tempo was inmiddels veranderd in een mooie voorwaartse, vlotte en ontspannen stap. Zijn passen waren niet meer kort en houterig, maar ruim, erg ruim zelfs voor die korte beentjes van hem. Zijn rug was niet meer gespannen, maar prachtig voorwaarts-neerwaarts en zonder veel hulp wist hij zich al behoorlijk zelfstandig recht te houden, de draagkracht en de balans te bewaren!

We zijn nu drie dagen van 5 sessies verder. In de zesde sessie was Auni al klaar voor het volgende, nl. de overgangen naar een gedragen tölt.

Als je hem 3 dagen geleden had zien beginnen aan dit traject, had je het idee gehad dat het een eeuwigheid zou duren, vooral met de hoeveelheid tijd en ruimte die ik hem onder de ruiter voor zichzelf gegeven heb. Dag 1: voetje voor voetje. Het duurde een eeuwigheid voor we 1 bakrondje verder waren. Maar niets is minder waar! Uiteindelijk had Auni van de twee paarden het meeste bereikt op drie dagen!

Soms hebben paarden, ook de zogenaamd werklustige, waarvan je denkt dat je er wel alles op een uur uitrijdt, tijd nodig om hun werkelijke kern te vinden. Anders rijd je enkel op de reactieve buitenkant.
Dit proces, van balans, en het lichaam in al zijn lagen, gaat ontzettend diep! Het is niet te onderschatten! Zo’n paardje zoals Auni gaat binnenste buiten, over de kop en terug, in zichzelf. Dit zijn processen die nog dieper kunnen reiken dan het grondwerk. En als je deze ruimte, dit begrip, deze compassie, en empathie, kunt investeren, dan is wat volgt ZO waardevol!

Meer info over de Power 3-daagses kan je vinden onder deze link.