Uw inschrijvingen Inschrijvingen (0)

Wat gebeurt er als het paard te veel geconditioneerd wordt?

01-05-2018

Hoe anders hij ondertussen al is…

Nóriondar is nu 4,5 maand hier. En grondwerk wordt een waar genoegen.
Wat een plezier heb ik ondertussen met dit paard in de bak. Hij vindt het schitterend!
Hij is inmiddels vlot, speels, steeds ongeremder en zijn ogen en spirit gaan stralen! Zalig.

De reden waarom ik nu pas iets post over hem is omdat hij echt even tijd nodig had.
Tijd om te beseffen dat zijn nieuwe thuis echt en blijvend is. Tijd om te landen en te wennen. Maar vooral, tijd om te begrijpen dat hij zichzelf mag zijn. En dat laatste was volkomen nieuw voor hem.

Nórion is een mooi voorbeeld van hoe ‘narrow’ een opvoeding, volledig gebaseerd op een vorm van conditionering, eigenlijk is voor een paard. Hij is 9 jaar, maar hij heeft geen flauw idee van wie hij werkelijk is.
Hij heeft niet geleerd om mee te denken, hij heeft geleerd om ‘uit te voeren’. Hij heeft niet geleerd om initiatief te tonen, hij heeft geleerd om ‘het volgende commando af te wachten’. Hij heeft niet geleerd om zichzelf te ontwikkelen, hij heeft geleerd om zichzelf ‘te laten vormen’.
Dus met andere woorden, hij heeft nog nooit ergens ZÉLF bij stilgestaan!

Een geconditioneerde omgang is heel simpel. Er komt een voorwaartse druk op je halster, en je gaat lopen. Er komt een terugwaartse druk op je halster, en je stopt. Uiteraard wordt er van je verwacht dat je luistert en dit netjes uitvoert.

De eerste keer dat ik Nórion aan een lang los leidtouw zonder druk uitnodigde om mee te komen, dacht ik dat hij een letterlijke kortsluiting kreeg. Het was wereldvreemd voor hem. Waarschijnlijk was dit dan ook de eerste keer in zijn leven dat iemand iets anders deed. Hij wist totaal niet wat hij ermee moest.

Hij kent alle Hoge school oefeningen. De piaffe, de passage. Maar strak tussen de benen en teugels van de ruiter. Als je hem iets meer ruimte geeft, kom je erachter dat hij eigenlijk helemaal NIETS kent. Want niets hiervan is ooit bewust van HEM geweest. Toen hij hier aankwam had hij geen flauw idee van zijn eigen lijf. Wat zijn al die oefeningen en dat hoge niveau dan eigenlijk waard geweest? In essentie, helemaal niets. Ze zijn pas iets waard, als een paard ze doorvoelt en ze een level van bewustzijn aanraken. Niet als een paard ze doet, omdat de ruiter het vraagt. Het uiterlijke vertoon is in dit geval zijn doel voorbij gegaan.

Je kan je voorstellen dat ik met dit paard dus NIET meteen de picadero ingestapt ben. Los grondwerk – vrij in de bak – verantwoordelijk voor je eigen keuzes; veel te gecompliceerd voor deze jongen. Hij krijgt meteen een overkill aan info over zichzelf.

Dus we zijn heel simpel begonnen. In de dagelijkse omgang - met de levenswaarden die ik belangrijk vind: bewustzijn van ruimte, respect voor de ruimte, gevoeligheid, alertheid, afstemmingsvermogen en, weten waar je met je eigen lijf uithangt. Al deze items. Hij had er geen idee van. Maar zijn leergierige aard zorgde er gelukkig voor dat dit allemaal na een maand al wezenlijk anders ging.

Daarna ben ik een keer of vijf wat met hem aan het touw gaan doen. Vooral dingen die makkelijk te bevatten waren. Tijdens wandelingen buiten. Stukjes door de weide. Allemaal nog onder de vlag van samen dingen gaan verkennen, samen de wereld ontdekken. En binnen dat voor hem redelijk begrijpbare kader ondertussen werkend aan: respect voor ruimte, gevoeligheid, lichtheid, leiderschapsverhoudingen, alertheid. Maar ook aan: durf te vertrouwen op je eigen natuur. Kan je mijn lichaamstaal en energieveranderingen lezen? Durf je in te gaan op mijn intentie? Durf je in te gaan op wat je voelt? Want instinctief was alles nog aanwezig bij Nórion. Zijn lichaam wilde. Het was voornamelijk zijn hoofd wat steeds zei: “nee dit kan niet, nee dit mag niet, nee dit is niet echt” Jawel jongen, dit is WEL echt! Voor Nórion waren de afgelopen maanden één grote ondekkingsreis.

Pás toen hij hierin meer basis begon te krijgen, ben ik met hem voor het eerst de bak in gegaan.
Oef! Die eerste twee sessies waren nog behoorlijk pittig voor hem! Want wat kwam hij zichzelf hier alsnog in tegen. Zo helemaal vrij. Geen touwtje wat het nog enigszins wat makkelijker voor je maakt. Vooral op vlakken van initiatief mogen nemen, evenwaardig in een gesprek staan, niet de telex van God afwachten maar zélf anticiperen…
Bij elk ontwikkelingsitem wat je hem aanbood kreeg hij kortsluiting. En met de moed in de hoeven zag je hem stilstaan - naar me toe gedraaid maar bevroren om actie te ondernemen want hij kon niet bedenken ‘wat dan’.
“Zucht, wat is ontwikkeling MOEILIJK.” Dit stond in grote letters boven zijn hoofd.
Als je nooit gestimuleerd bent om zelf na te denken, dan is dat inderdaad heel moeilijk.

Nu zijn we 5 grondwerksessies verder. Nórion is inmiddels een heel ander paard. Hij is speels, vol spirit en spektakel. Hij vindt het geweldig om in een volle galop naar je toe te komen en eindigt dan op zijn tenen in een nette stop vlak voor je. Hij is gevoelig voor elke energieverandering in je lichaam en synchroniseert prachtig. Je hebt weliswaar HEEL wat paard bij je – want het is van oorsprong een krachtig dier – maar hij doet zijn uiterste best om beheerst te blijven op gebied van ruimte. Voor mezelf is het erg bevrijdend om zoveel ‘paard’ en aanwezigheid langs me te hebben. Dit zijn van die heerlijke momenten dat ik zelf niet hoef te dimmen in mijn eigen kracht. Want hij kan hem wel hebben. Ik geniet ERG van hem. De foto’s vertellen dan ook genoeg ;-)

Sinds hij hier is heb ik nog niet op hem gereden. Daar is het ook nog te vroeg voor. Er komt best nog veel spanning uit t.o.v. een zadel of barebackpad. Nu deze basis er ligt ben ik dit voor het eerst met hem uit aan het werken. Ik ben ontzettend nieuwsgierig wie wij gaan zijn over een aantal maanden, een jaar. Als hij zich zo blijft ontwikkelen en ook het rijden vanuit de inhoud gaat oppakken, wat een fijn paard ga ik hier aan hebben!